Veel Nederlanders denken dat Belgen stug zijn. Na dit filmpje weet je zeker van niet. Een schitterende viral gemaakt op het centraal station in Antwerpen. Dat zou ik ook wel eens op CS willen zien. Hier wordt je vrolijk van, zelfs als Belg. :-)
03-04-2009
Wat je nog niet wist
Wauw, dit filmpje geeft je in een krappe vijf minuten veel feiten die je waarschijnlijk nog niet wist. Wil je de blits maken op een verjaardag of ben je gewoon een wijsneus, dan moet je dit filmpje zeker even checken.
Land of the free
Voor op gesteld Amerika is een fantastisch land met veelal aardige mensen. Vorig jaar werd ik bij een trip naar de E3-beurs ondervraagd door een douanier. De beste man was beleefd maar vertrouwde de 12 stempels van eerdere VS-visa niet. Ik zou volgens hem werk zoeken in Amerika. Het gesprek duurde minstens 20 minuten en mijn Engels werd steeds slechter. Ook al had ik niets op mijn kerfstok werd ik toch steeds zenuwachtiger. Vooral toen hij vroeg wanneer mijn vrouw zou komen. We waren immers twee jaar daarvoor in Vegas getrouwd. Beleefd blijven was mijn redding. Pas toen ik vroeg of, en wat het probleem was, stempelde hij mijn dertiende visa en kon ik Amerika binnen. Een niet zo fijne ervaring, maar wel een mooi verhaal. Dat het ook anders kan gaan blijkt uit het onderstaande filmpje.
02-04-2009
Illegale Wolverine een maand voor première online
Een maand voordat de Amerikaanse première van X-Men Origins: Wolverine plaatsvindt, is de film al te vinden op de MiniNova’s van deze wereld. Foutje bedankt. De film zou in één dag meer dan 75.000 keer gedownload zijn. Het grappige is dat iedereen in eerste instantie dacht dat het hier ging om een één aprilgrap. Maar niets bleek minder waar. Het gaat hier niet om de complete film meldt studio 20th Century Fox. De gelekte versie zou een zogenaamde workprint zijn. Het geluid en de soundtrack waren nog niet compleet. Er misten wat scènes en de green screen en de kabels waar de stuntende acteurs aan vast zaten waren nog niet digitaal weggepoetst. Wel had de werkprint een kwaliteit die te vergelijken is met een gemiddelde dvd. Voor de echte fans is de lek daardoor nog interessanter geworden. Dat blijkt dan ook uit het aanbod van de files. Op Mininova stonden vanmiddag 61 links voor de film. De hoogste ondersteunde 23452 seeds (uploaders) en 43544 leechers (downloaders).

Als dit soort films gelekt worden dan moet de downloader zich vaak door tijdcodes, watermerken en teksten in het midden van het beeld, worstelen. Deze zijn niet aanwezig bij X-Men Origins: Wolverine. In de film zou wel de tekst Rising Sun Pictures te zien zijn. Alle vingers wijzen dan ook naar dit Australische special effectsbedrijf. Hoe dan ook, dit is een flinke klap voor de filmstudio. Hoeveel downloaders zouden nog naar de bioscoop gaan om Wolverine daar te zien. Een andere vraag is natuurlijk wel, zouden ze dat wel hebben gedaan als de lek niet had plaatsgevonden? In Nederland is X-Men Origins: Wolverine vanaf 28 april in de bioscoop te zien.

Als dit soort films gelekt worden dan moet de downloader zich vaak door tijdcodes, watermerken en teksten in het midden van het beeld, worstelen. Deze zijn niet aanwezig bij X-Men Origins: Wolverine. In de film zou wel de tekst Rising Sun Pictures te zien zijn. Alle vingers wijzen dan ook naar dit Australische special effectsbedrijf. Hoe dan ook, dit is een flinke klap voor de filmstudio. Hoeveel downloaders zouden nog naar de bioscoop gaan om Wolverine daar te zien. Een andere vraag is natuurlijk wel, zouden ze dat wel hebben gedaan als de lek niet had plaatsgevonden? In Nederland is X-Men Origins: Wolverine vanaf 28 april in de bioscoop te zien.
Old Skool NES-magie
Vroeger was alles beter. Een veel gehoorde uitspraak van oude mensen en net niet geslaagde oude jongeren. De uitspraak is redelijk paradoxaal. Aan de ene kant hebben ze gelijk, aan de andere is alles zoveel beter geworden vooral als je het over games hebt. Vergelijk de NES (Nintendo Entertainment System) eens met Xbox 360 of PlayStation3. Op een ding wint de NES het. Ik heb het hier over de waanzinnige softwareverpakkingen.
Kenners omschreven deze ‘kunst’ als iconisch. Nu valt dat mijns inziens wel mee, maar toch heb ik ook een speciaal plaatsje voor die pixelachtige plaatjes. Een collega (dank Mario) leidde me via Twitter (wat een vreemde manier want hij zit een paar stappen achter mij) tot de website The Minus World. Een schatkamer vol nieuwe games die een NES pixelbehandeling hebben genoten. Hieronder een selectie van de meest interessante. Voor de complete line up check: http://the-minusworld.com/2009/03/31/nes-modern-classics/2/



Kenners omschreven deze ‘kunst’ als iconisch. Nu valt dat mijns inziens wel mee, maar toch heb ik ook een speciaal plaatsje voor die pixelachtige plaatjes. Een collega (dank Mario) leidde me via Twitter (wat een vreemde manier want hij zit een paar stappen achter mij) tot de website The Minus World. Een schatkamer vol nieuwe games die een NES pixelbehandeling hebben genoten. Hieronder een selectie van de meest interessante. Voor de complete line up check: http://the-minusworld.com/2009/03/31/nes-modern-classics/2/



01-04-2009
Voor comic-nerds only
Iedereen die de laatste jaren zich een beetje bezig heeft gehouden met maandelijkse Amerikaanse stripboekjes (comics) kent de naam Brian Michael Bendis. De beste man is een van de meest populaire schrijvers van Marvel Comics. Hij blies Spider-Man nieuw leven in, zette het Marvel Universum op zijn kop met Secret Invasion en vergat zijn indies roots niet met Powers. Net voor zijn grote doorbraak zette hij zijn tanden in Alias. Een serie waar de lager aan wal geraakte ex-superheld privé detective Jessica Jones de hoofdrol in speelt. Alias blonk uit vanwege de snelle dialogen, de verrassende plotwendingen, de rauwe uitstraling en dito tekeningen. Als er een comic schreeuwt om verfilmd te worden dan is het Alias wel. Vanaf zijn officiële website presenteerde Bendis een linkje met onderstaand filmpje. Het is een door amateurs nagespeelde en gefilmde scene uit Alias.
CMT-verslaving
Tijdens onze Amerika-trip stond de televisie vaak als achtergrond aan. En dan vooral op de country-variant van MTV: CMT (je raadt al waar de C voor staat. Terug in Nederland ben ik er achter gekomen dat www.CMT.com ook bereikbaar is vanuit ons landje. Tijdens het surfen in deze schatkamer van video’s kwam ik bij Sugarland. Een Amerikaans tweestemmig bandje dat even in Europa op de radar kwam door een duet op te nemen met Bon Jovi (Who Says You Can’t Go Home). Anyway de heavy cliprotatie bij CMT is ongeveer vijf. Je krijgt dus elk half uur vijf dezelfde clips te zien. Zo werden we elke morgen ‘blootgesteld’ aan Love. Een leuk nummer met een grappige clip waar zangeres Jennifer Nettles wel heel rare dingen met haar bovenbenen doet. For your viewing pleasure:
31-03-2009
Bruce Lee vs Iron Man met een vleugje LOTR
Geef toe je bent nieuwsgierig geworden na het lezen van de kop. Dit is een werkelijk fantastisch voorbeeld van mensen met veel te veel tijd. Het resultaat mag er zijn. Vanaf vandaag is PatrickBoivin mijn nieuwe YouTube-held. Check zijn website voor nog meer coole filmpjes. http://www.youtube.com/user/PatrickBoivin. Maar eerst ff onderstaand checken.
Scherpschuttersblik door Call Of Duty
Waarom heb ik in Godsnaam een bril? Dat is wat ik mij afvroeg toen ik het bericht las dat het spelen van shooters als Call Of Duty goed voor je ogen zou zijn. Ik citeer uit een onderzoek van de universiteit van Rochester: gamers die veel bezig zijn met richten op doelen en met schieten, kunnen beter kleurveranderingen waarnemen. Ze hebben een beter zicht dan gamers die geen actiegames spelen. En nu komt het: Fervente spelers van Battlefield en Call Of Duty kunnen zich dus gerust stellen, telkens als ze gamen, trainen ze hun ogen. Tot de release van Killzone 2 was ik een fervent COD-speler (zie vorige posts). De laatste weken kruip ik weer steeds vaker achter deze fps. Normaliter is mijn gamertag Jesa, ik denk dat ik ‘m maar ga veranderen in Arendsoog.
Dat zijn een hoop zombies
Een van mijn favoriete games aller tijden is Dead Rising. Ik werd dan ook erg blij met het nieuws dat Capcom een vervolg gaat maken. Izmeth Siddeek van ontwikkelaar Blue Castle Games vertelde de plannen voor het nieuwe slacht- een zombie-deel op
de Game Developers Conference. Naast een multipplayer-mode moet Dead Rising 2 zesduizend zombies tegelijkertijd weer kunnen geven. Een van de meest indrukwekkende dingen uit de eerste Dead Rising waren de hordes zombies, maar dat waren er geen 6000. Waarschuwing onderstaand filmpje bevat bloederige beelden.
Tijdens mijn YouTube-tocht om een filmpje te vinden kwam ik bij onderstaand. Hilarisch voor de mensen die Dead Rising speelden. If not dan doet het geheel een beetje vreemd aan (volgens mijn collega’s).
de Game Developers Conference. Naast een multipplayer-mode moet Dead Rising 2 zesduizend zombies tegelijkertijd weer kunnen geven. Een van de meest indrukwekkende dingen uit de eerste Dead Rising waren de hordes zombies, maar dat waren er geen 6000. Waarschuwing onderstaand filmpje bevat bloederige beelden.
Tijdens mijn YouTube-tocht om een filmpje te vinden kwam ik bij onderstaand. Hilarisch voor de mensen die Dead Rising speelden. If not dan doet het geheel een beetje vreemd aan (volgens mijn collega’s).
The Rock doet Miley Cyrus
Hij was een kampioen in World Wrestling Entertainment en maakte een paar jaar geleden een succesvolle overstap naar Hollywood. Dwayne The Rock Johnson presenteerde afgelopen weekend Nickelodeon's 22nd Annual Kids' Choice Awards. Bij de prijsuitreiking voor Miley Cyrus verscheen de spierbundel in dezelfde jurk als het popsterretje en dat leverde grappige televisie op.
De geschiedenis van gaming
Ik dacht eigenlijk dat ik na mijn 50 Cent Blood In the Sand-avontuur wel genoeg had van rap. Niets bleek minder waar toen ik deze link in mijn mailbox vond. Nu is de tekst bijzonder grappig, maar het gaat om de beelden. In iets meer dan vier minuten schiet de game-industrie voorbij. Van de originele Game Boy tot de hedendaagse consoles. How far have we come..
24-03-2009
Fouter dan fout (maar wel leuk)
50 Cent wie kent hem niet. Naast het maken van twijfelachtige muziek waar hij geweld en zijn eigen persoon verheerlijkt, is 50 ook into games. Blood In The Sand is een spel dat vorige maand verscheen en eigenlijk een grote reclamespot is voor het merk 50 Cent. Fiddy (zo wordt hij door zijn homies van G-Unit in de game genoemd) treedt op in het Midden Oosten. Als beloning ontvangt hij een met diamanten ingelegde schedel (zal wel iets te maken hebben met de lage stand van de dollar). Net voordat hij met zijn maatjes weer naar de good old USofA wil vertrekken wordt de schedel gejat. Een normaal mens gaat dan naar de plaatselijke politie. Fiddie niet hij trekt een arsenaal aan wapens open en verandert het Midden Oosten in een rokende puinhoop.
Tot zover het verhaal. Klinkt niet echt indrukwekkend, maar het wordt nog erger. Tussen de kogelregens door moet de speler op zoek naar posters van een boos kijkende Fiddy, die door de levels verstopt zijn. Ondertussen rooft de stoere rapper links en rechts zijn gage bij elkaar en schiet de ene na de andere helikopter uit de lucht. In die regio is het misschien wel normaal dat de bad guys ontsnappen in een chopper. Dit alles wordt nog mooier door de immer aanwezige monotone rap van Fiddy en one liners waar je tenen van krommen. Maar ja alles om de speler te overtuigen dat Fiddy een stoere en flinke vent is. Een beetje zelfkennis is de rapper vreemd. Hij komt namelijk in een groot gedeelte van de game over als een wanabee marcus Fenix uit Gears Of War. Wat op zich wel weer grappig is, maar ik dwaal af. Op papier is dit helemaal niets, in het echt is 50 Cent Blood In The Sand best te pruimen. Vooral als je een niet te moeilijke, onbedoeld grappige, gewelddadige shooter wilt spelen. De graphics zien er goed uit en als je dit alles niet te serieus neemt speelt het spel als een trein. Fouter dan fout maar ontzettend leuk en zelfs verslavend.
Tot zover het verhaal. Klinkt niet echt indrukwekkend, maar het wordt nog erger. Tussen de kogelregens door moet de speler op zoek naar posters van een boos kijkende Fiddy, die door de levels verstopt zijn. Ondertussen rooft de stoere rapper links en rechts zijn gage bij elkaar en schiet de ene na de andere helikopter uit de lucht. In die regio is het misschien wel normaal dat de bad guys ontsnappen in een chopper. Dit alles wordt nog mooier door de immer aanwezige monotone rap van Fiddy en one liners waar je tenen van krommen. Maar ja alles om de speler te overtuigen dat Fiddy een stoere en flinke vent is. Een beetje zelfkennis is de rapper vreemd. Hij komt namelijk in een groot gedeelte van de game over als een wanabee marcus Fenix uit Gears Of War. Wat op zich wel weer grappig is, maar ik dwaal af. Op papier is dit helemaal niets, in het echt is 50 Cent Blood In The Sand best te pruimen. Vooral als je een niet te moeilijke, onbedoeld grappige, gewelddadige shooter wilt spelen. De graphics zien er goed uit en als je dit alles niet te serieus neemt speelt het spel als een trein. Fouter dan fout maar ontzettend leuk en zelfs verslavend.
American Idol
Als je op Hollywood Boulevard loopt, dan word je aangesproken door de vreemdste personen. Mensen die verkleed in een vaak slecht zittend filmheldenpak (Superman, Shrek, Spider-Man) met je op de foto willen (voor geld), rappers die je hun eigen muziek willen verkopen (je mag eerst luisteren op de meegebrachte walkman) en mensen die gratis kaartjes weggeven. Je bent Nederlander of je bent het niet dus bij de laatste blijf je altijd even staan. Of we de pre-show van American Idol bij de CBS Studios wilden bijwonen. Of te wel als klapvee wilden fungeren. Het was zonnig en er waren geen directe plannen dus why not. Het programma is een nabeschouwing van de uitzending van de avond ervoor. Deze wordt door twee ex-idols (luchthoofden) aan elkaar gepraat, terwijl andere deelnemers vrolijk aanschuiven.
Net als in Nederland bestaan televisieopnames in Amerika ook uit veel wachten. We werden door een ventje in een te groot colbert ontvangen die ons hakkelend doorstuurde naar Mike. Mike is het type fout. Fout kapsel, foute uitstraling, foute telefoon, fout jasje en met een koptelefoon. Dat schijnt nogal wat indruk te maken want Mike deed het ding nimmer af. Met een tandpasta smile, kauwgum kauwend en knipogend wees hij het aanwezige klapvee naar de verzamelplaats. Hier ontpopte Mike zich in een griezelig ventje dat zich zelf wel heel erg leuk vond. Als een dirigent tijdens een crescendo wees hij achter elkaar meisjes aan. Meisjes met blond haar, donker haar, rood haar, meisjes met grote borsten, kleine borsten. Kortom mooie meisjes. Zij mochten vooraan staan en moesten vooral hard juichen en klappen.Voor ons zaten drie vriendinnen, die naar goed Amerikaans gebruik net iets te dik waren, wanhopig om de aandacht van Mike te smeken. Zij wilde ook zo graag, maar Mike was onverbiddelijk. Na anderhalf uur wachten begon het programma (wij stonden ergens achteraan). De speciale gast was Taylor Hicks, een grijzende ex-winnaar van Amerika’s populairste televisieprogramma. Als dank voor het klappen en schreeuwen kregen we zijn nieuwste cd vertelde de presentator ons. Dit nieuws zorgde voor een ovatie en gegil die mijn oren deden tuiten. Aan het einde van de opnames moesten we in een rij de studio verlaten. Het was net een schoolreisje. Bij de uitgang verblijdde Mike ons met de nieuwe cd van Taylor Hicks. Nadat ik het doosje in mijn handen kreeg gedrukt alsof het een baar goud was viel mij iets op. Die cheap bastards gaven het singeltje weg en niet eens het hele album. Aan de andere kant is ons een hoop bespaard. Entertainment Weekly recenceerde de cd als het volgt. Aaai mijnheer Hicks: Once upon a time — in 2006, to be precise — Taylor Hicks was one of the more annoyingly omnipresent figures in all of popular culture. At least he's not omnipresent anymore. Abandoned by his major-label benefactors the moment his 15 minutes finally ran out, the American Idol winner has now been reduced to hawking his supposedly soulful music on his own independent label. That doesn't make Hicks' music any better, of course, but look at it this way: He's no worse than any of the countless other graying dudes singing what they believe to be the blues in hotel lobbies and dive bars across the nation. Anyway het was geen verspilde middag, maar echt bijzonder was American Idol ook weer niet. Het was wel leuk om mijn eigen gezicht terug te zien een paar dagen later. (we keken de herhaling omdat we de originele uitzending waren vergeten), samen met een miljoen Amerikanen.
Net als in Nederland bestaan televisieopnames in Amerika ook uit veel wachten. We werden door een ventje in een te groot colbert ontvangen die ons hakkelend doorstuurde naar Mike. Mike is het type fout. Fout kapsel, foute uitstraling, foute telefoon, fout jasje en met een koptelefoon. Dat schijnt nogal wat indruk te maken want Mike deed het ding nimmer af. Met een tandpasta smile, kauwgum kauwend en knipogend wees hij het aanwezige klapvee naar de verzamelplaats. Hier ontpopte Mike zich in een griezelig ventje dat zich zelf wel heel erg leuk vond. Als een dirigent tijdens een crescendo wees hij achter elkaar meisjes aan. Meisjes met blond haar, donker haar, rood haar, meisjes met grote borsten, kleine borsten. Kortom mooie meisjes. Zij mochten vooraan staan en moesten vooral hard juichen en klappen.Voor ons zaten drie vriendinnen, die naar goed Amerikaans gebruik net iets te dik waren, wanhopig om de aandacht van Mike te smeken. Zij wilde ook zo graag, maar Mike was onverbiddelijk. Na anderhalf uur wachten begon het programma (wij stonden ergens achteraan). De speciale gast was Taylor Hicks, een grijzende ex-winnaar van Amerika’s populairste televisieprogramma. Als dank voor het klappen en schreeuwen kregen we zijn nieuwste cd vertelde de presentator ons. Dit nieuws zorgde voor een ovatie en gegil die mijn oren deden tuiten. Aan het einde van de opnames moesten we in een rij de studio verlaten. Het was net een schoolreisje. Bij de uitgang verblijdde Mike ons met de nieuwe cd van Taylor Hicks. Nadat ik het doosje in mijn handen kreeg gedrukt alsof het een baar goud was viel mij iets op. Die cheap bastards gaven het singeltje weg en niet eens het hele album. Aan de andere kant is ons een hoop bespaard. Entertainment Weekly recenceerde de cd als het volgt. Aaai mijnheer Hicks: Once upon a time — in 2006, to be precise — Taylor Hicks was one of the more annoyingly omnipresent figures in all of popular culture. At least he's not omnipresent anymore. Abandoned by his major-label benefactors the moment his 15 minutes finally ran out, the American Idol winner has now been reduced to hawking his supposedly soulful music on his own independent label. That doesn't make Hicks' music any better, of course, but look at it this way: He's no worse than any of the countless other graying dudes singing what they believe to be the blues in hotel lobbies and dive bars across the nation. Anyway het was geen verspilde middag, maar echt bijzonder was American Idol ook weer niet. Het was wel leuk om mijn eigen gezicht terug te zien een paar dagen later. (we keken de herhaling omdat we de originele uitzending waren vergeten), samen met een miljoen Amerikanen.
Gehoord en gezien in de VS
In Victoria Secret werd ik aangesproken door een enthousiaste verkoopmedewerker. Met een glimlach van oor tot oor vroeg ze samenzweerderig waar mijn accent vandaan kwam. Dutch, gromde ik zo vriendelijk mogelijk terug. Haar ogen begonnen te stralen. “That’s great. My grandfather is Dutch. Where do you guys live in Denmark?”
Een andere dijenkletser was bij een kassa. Ik gaf $100,- voor twee kaartjes. Deze kosten $90,-. Ik zou dus $10,- terug moeten krijgen. Kind kan de was doen, zou je denken. De mevrouw voor mij nam het $100-biljet in ontvangst, toverde een rekenmachine te voorschijn en tikte 100-90 in. Ze controleerde de uitkomst om mij $10,- terug te geven. Onze open monden zou ze waarschijnlijk ook niet begrepen hebben.
Een andere dijenkletser was bij een kassa. Ik gaf $100,- voor twee kaartjes. Deze kosten $90,-. Ik zou dus $10,- terug moeten krijgen. Kind kan de was doen, zou je denken. De mevrouw voor mij nam het $100-biljet in ontvangst, toverde een rekenmachine te voorschijn en tikte 100-90 in. Ze controleerde de uitkomst om mij $10,- terug te geven. Onze open monden zou ze waarschijnlijk ook niet begrepen hebben.
Jeroen in Jurassic Park
Universal Studios
The Getty
Abonneren op:
Posts (Atom)